Duże straty jednostek walczących o Monte Cassino zmusiły dowództwo alianckie do wprowadzenia świeżych sił. Na linię frontu został skierowany polski II Korpus pod dowództwem gen. Władysława Andersa. WIV 1944 r. korpus rozpoczął luzowanie Nowozelandczyków oraz przygotowanie do szturmu (trwały kilka tygodni). Atak rozpoczął się w nocy 11 V 1944 r. szturmem batalionów Dywizji Kresowej na pozycję zwaną przez żołnierzy "Widmem". Atak poprzedziło potężne wsparcie artyleryjskie. Polacy zaatakowali wzgórze 575 oraz 601 "San Angelo". Dywizja Karpacka nacierała na wzgórze 593 przez "Głowę Węża" w kierunku okrążenia klasztoru. Polskie oddziały zdobyły tylko część atakowanego terenu. Polskie natarcie umożliwiło jednak Brytyjczykom natarcie w dolinach. Odciągnięto ponadto siły niemieckie z innych kierunków. Najbardziej spektakularne sukcesy odniosły oddziały arabskie walczące w ramach oddziałów francuskich na południe od Monte Cassino, przełamując linie niemieckie.